صفات او را روى دلايل خشك عقلى بيان ميدارد ولى دين بين عقل و عاطفه جمع مىكند ، دين با اينكه از راه قانون عقلى عليت وجود خدا را ثابت ميدارد ( افى الله شك فاطر السموات و الارض - ام خلقوا من غير شىءام هم الخالقون ) از راه قلب نيز عواطف انسان را بسوى خداى مهربان و غفور و دائم الفضل و الاحسان سوق ميدهد اميد برحمت رحمن و رحيم و ترس از عذاب قهار قهرا بعد از عقل پاى قلب و احساسات و عواطف انرا نيز بميان مىكشد و بالاخره مسلمان بعقل و قلب خود به خدا مربوط مىشود . شما سؤال كرده‌ايد كه را پيدا شدن محبت به خدا را بشما معرفى كنم و نيز علامت محبت را بيان دارم در جواب عرض مىشود كه محبت خداوند از دو جهت بدست مىآيد : ( اول ) انسان به حكم فطرت خود به كسى كه به او احسان و كمك مىكند علاقه مند مىشود و به او محبت پيدا مىكند و اين موضوع وجدانى و محسوس و غير قابل انكار است ، و مسلمان ميداند كه وجود او و تمام نعمتهائيكه در اختيار او قرار ميگيرد از طرف خداوند است . بلى وجود ما صحت ما ، شادى ما ، زن و شوهر و اولاد و همه چيز ما از جانب خداوند است و خداوند احسان كننده مهربان است و طبعا دل به او محبت پيدا مىكند خصوصا كه مومن براى امرزش گناهان و رسيدن به سعادت ابدى خود در بهشت فقط به ذات مقدس احديث او چشم طمع دارد . ممكن است كه كسى توهم كند كه تمام مشكلات ما مانند مرض و فقر و محرومتيها و فقدان‌ها نيز از جانب اوست كه مانع محبت مىشود .